Cambria

Vrijdag 29 juli

We zitten voor ons doen op tijd aan het ontbijt. Toast met jam, een zelf gebakken zoete wafel met stroop en een voorverpakt broodje van onbekende samenstelling. De koffie is goed.

Dan in onze Jeep de stad uit op weg naar Cambria. Het valt niet mee. De stoplichten staan aan de overkant van een kruising. Het verkeer komt van alle kanten en dan loopt de tomtom ook nog eens vast. Maar na een half uurtje puzzelen hebben we de 101 te pakken en schiet het lekker op. Wel wennen dat een 'kilometer' 1600 meter is. Nog 50 naar Santa Cruz is dus nog 80 km. Zodra we in de buurt van de kust komen drijft de zee-nevel het land in. Helaas blijft het de hele rit over de Highway 1 nevelig. De zo geroemde uitzichten worden ons onthouden. Het kwik komt ook niet verder dan 18 graden en de wind is kil. Waar we even van de kust afwijken is het meteen aangenamer. We lunchen aan een riviertje. "Net Frankrijk" weet Ina. Toch jammer dat je daar zo ver voor vliegt en rijdt.

Onderweg, op een klein stukje strand is een kolonie walrussen een toeristische attractie. Ruim honderd kolossen liggen vredig te zonnen. De mannen imponeren met een luid geronk. Het heeft wel iets weg van een Harley Davidson.

Tegen het eind van de middag arriveren we in Cambria. Een schilderachtig stadje met op de heuvel de meest schitterende huizen. Uit de etalage van de plaatselijke makelaar wordt duidelijk dat je minstens 1,5 miljoen usd mee moet brengen om een stulp(je) ten kunnen kopen.

TIP: hotel Bluebird Inn is een aanrader.