Los Angeles

30, 31 juli

Als je van San Francisco over de Highway 1 naar Los Angeles rijdt, heb je bij Cambria het mooiste deel wel gehad. De weg verlaat de kust en het heuvelachtig landschap is niet echt opwindend. Dor, droog en verlaten land, tot ineens de wijngaarden opdoemen.

Als de zee in zicht komt wordt het weer leuk. We besluiten eerst naar het hotel te rijden en 's avonds de Walk of Fame te bezoeken. Bekende en minder bekende sterren liggen aan onze voeten. Lang gezocht naar Freddy Mercury, niet gevonden. Als er iemand een ster verdient is hij het wel. Anderen denken daar anders over. De site van de WOF vermeldt wel Queen. Even een ijsje eten kost minstens 8,95 usd, de duurste is 49,95 usd. Dan maar een Mc Flurry bij de M, vier stuks voor 7,95. 

Op zondag naar Venice Beach. Het moet wel druk zijn. Volgens de Tomtom is er een grote stilstaande of stapvoets rijdende file. We gaan via een sluiproute en het lukt. Het parkeren zou volgens de receptionist van het hotel geen probleem zijn. Hij had gelijk, gigantische parkeerplaatsen tussen de boulevard en het strand konden de vele auto's makkelijk bergen. En dan een plaatsje zoeken, zo dicht mogelijk bij het water. Voor de eerste keer de voetjes in de Grote Stille Oceaan! Hoge golven gooien ons bijna omver. Het is een sport zo lang mogelijk op de golf mee te stromen.

Drie uur later gaan we rood verbrand naar de pier van Santa Monica. Een grote kermis met achtbaan, schiettenten en veel straatmuzikanten. Terug naar de auto, spullen er in en dan nog even lopend naar Venice Beach. Dat valt tegen. Als we denken dat we er bijna zijn helpen twee Los Angeles-ers ons uit de droom. Nog niet eens halverwege. Weer terug naar de auto en kijken of we bij Venice een parkeerplaats kunnen vinden. Net als we de hoop opgeven stapt iemand in zijn auto. Een parkeerplek direct aan het strand, the place to be. Veel kleine winkeltjes met touristenstuff, muzikanten en eettenten. Daar waren we net aan toe.

Het idee om 's avonds nog naar Beverly Hills te gaan hebben we laten varen.